Wiech

Wiech - gwara warszawska, a zwłaszcza literackie naśladownictwo tej gwary wzorowane na tym, które stosował w swej twórczości Stefan Wiechecki ps. „Wiech”. Także zjawiska z gwary warszawskiej pojawiające się w wypowiedziach w języku ogólnopolskim. W literaturze rolą wiechu jest nadanie, zwłaszcza dialogom, elementów rodzajowości i komizmu. Słowo „wiech" w tym sensie zyskało pewną popularność w latach 50. i 60. XX wieku.

Niektórzy językoznawcy, zwłaszcza Witold Doroszewski, próbowali stosować i promować określenie „wiech” dla wszelkich gwar miejskich, a nawet dla wszelkich „niekonwencjonalnych, odmian języka” potocznego, „naruszających lub rażących ustalony konwenans kulturalno-językowy”, jednak obecnie słowo to zanikło w polszczyźnie.

Słowa pochodzące z wiechu we współczesnej polszczyźnie potocznej

 * cwany, cwaniak (od: szczwany)
 * starówka (warszawskie Stare Miasto, szerzej — zabytkowe dzielnice innych miast)
 * kanar - kontroler biletów

Bibliografia

 * 1) Witold Jan Doroszewski, Rozmowy o języku, t. I, s. 11, Warszawa 1948